کد خبر: ۱۲۷۷۰
تاریخ انتشار: ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۱:۴۲
مقررات تعیین حق بیمه كلیه رشته‌های بیمه‌ای

 

 شورای‌عالی بیمه در اجرای ماده ۱۷ قانون تأسیس بیمه مركزی ایران و بیمه‌گری و به استناد ماده ۱۱۴ قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران و موارد مربوط در قانون اجرای سیاست‌های كلی اصل ۴۴ قانون اساسی، در جلسه مورخ ۱۵/۱۲/۱۳۹۱ «مقررات تعیین حق بیمه كلیه رشته‌های بیمه‌ای» را مشتمل بر ۱۰ ماده و ۵ تبصره به شرح ذیل تصویب نمود:

ماده ۱- مؤسسات بیمه‌ مكلفند حق‌بیمه انواع رشته‌های بیمه را با رعایت مقررات این آیین‌نامه و موازین فنی پیوست تعیین و اعمال نمایند.

تبصره- نحوه تعیین حق‌بیمه رشته‌های بیمه مسئولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی در مقابل شخص ثالث و مازاد آن، بیمه حوادث راننده، بیمه نوسانات نرخ ارز، بیمه‌ زندگی و مستمری و سایر رشته‌هایی كه حق‌بیمه آنها توسط هیئت وزیران و یا بیمه مركزی تعیین می‌شود تابع مقررات مربوط خواهد بود.

ماده ۲- مؤسسات بیمه موظفند ضمن رعایت موازین فنی تعیین حق‌بیمه موضوع ماده ۱، نرخ حق‌بیمه انواع رشته‌های بیمه و میزان و شرایط انواع تخفیف و اضافه نرخ را در كمیته‌ای متشكل از اكچوئر، مدیر فنی رشته ذی‌ربط، معاون فنی، مدیرعامل (یا قائم مقام وی) و یكی از اعضای هیئت مدیره مؤسسه بیمه تعیین و همزمان با ابلاغ آن یك نسخه را به بیمه مركزی ارسال نمایند.

ماده ۳- در تعیین رشته‌هایی از قبیل بیمه‌های مهندسی كه امكان تعیین تعرفه یكسان وجود ندارد مؤسسات بیمه موظفند بجای تعیین تعرفه، مبانی تعیین نرخ را با توجه به مقررات این آیین‌نامه تعیین و همزمان با ابلاغ آن یك نسخه را به بیمه مركزی ارسال نمایند.

ماده ۴- در تعیین حق‌بیمه رشته‌های آتش‌سوزی، مهندسی و نفت، گاز و پتروشیمی، كشتی، هواپیما و باربری، رعایت ماده ۶ آیین‌نامه نحوه واگذاری بیمه‌های اتكایی اجباری و میزان كارمزد و مشاركت در سود آن (آیین‌نامه شماره ۷۶ مصوب شورای‌عالی بیمه) الزامی است.

ماده ۵- هر یك از مؤسسات بیمه موظفند تعرفه حق‌بیمه رشته‌های بیمه خود را به نحوی تعیین نمایند كه در هر سال ضریب خسارت رشته درمان كمتر از ۵۰ درصد و بیشتر از ۸۵ درصد و ضریب خسارت هر یك از سایر رشته‌ها كمتر از ۴۰ درصد و بیشتر از ۷۵ درصد نباشد.

تبصره ۱- مبنای محاسبه ضریب خسارت مؤسسه بیمه در هریك از رشته‌های بیمه‌ای، مقررات مندرج در ماده ۳ آیین‌نامه ذخایر فنی مؤسسات بیمه (آیین‌نامه شماره ۵۸) مصوب شورای عالی بیمه خواهد بود.

تبصره ۲- چنانچه تعداد بیمه‌شدگان قرارداد بیمه درمان بیش از تعدادی كه بیمه مركزی اعلام می‌كند باشد مؤسسه بیمه موظف است قبل از انعقاد قرارداد بیمه، موافقت بیمه مركزی را در مورد حق‌بیمه آن اخذ نماید.

ماده ۶- مؤسسات بیمه موظفند مطابق دستورالعملی كه بیمه مركزی ابلاغ خواهد كرد، آمار عملكرد هریك از رشته‌های بیمه‌ای را به صورت جداگانه نگهداری نمایند و هر سه ماه یكبار نحوه اجرای این آیین‌نامه و ضریب خسارت مؤسسه را به تفكیك رشته‌های بیمه‌ای به بیمه مركزی گزارش نمایند.

ماده ۷- مؤسسات بیمه موظفند در رشته‌هایی كه شرایط عمومی مصوب شورای‌عالی بیمه دارد بیمه‌نامه‌های خود را با رعایت آن شرایط صادر نمایند و در رشته هایی كه فاقد شرایط عمومی مصوب شورای‌عالی بیمه است شرایط عمومی بیمه‌نامه‌های خود را بر اساس مجوز بیمه مركزی جمهوری اسلامی ایران یا كلوزهای متعارف بین‌المللی صادر نمایند.

 

 

ماده ۸- در صورت احراز تخلف مؤسسه بیمه از اجرای مفاد این آیین‌نامه بیمه مركزی ج.ا.ا می‌تواند حسب مورد هر یك از اقدامات زیر را انجام دهد:

۱- اخطار كتبی به اكچوئر، مدیران فنی، معاون فنی، مدیر عامل و یا هیئت مدیره مؤسسه بیمه،

۲- سلب صلاحیت اكچوئر، مدیران فنی، معاون فنی و یا مدیرعامل مؤسسه بیمه،

۳- الزام شركت به استعلام نرخ از بیمه مركزی قبل از صدور بیمه‌نامه در یك یا چند رشته بیمه،

۴- تعلیق پروانه فعالیت مؤسسه بیمه در یك یا چند رشته بیمه با تصویب شورای‌عالی بیمه،

۵- لغو پروانه فعالیت مؤسسه بیمه در یك یا چند رشته بیمه با تأیید شورای‌عالی بیمه و تصویب مجمع عمومی بیمه مركزی ج.ا.ا.

ماده ۹- بیمه مركزی هر شش‌ماه یكبار گزارشی از نحوه اجرای این آیین‌نامه توسط هریك از موسسات بیمه را تهیه و به شورای‌عالی بیمه ارایه خواهد نمود.

ماده ۱۰- این آئین‌نامه از ابتدای سال ۱۳۹۲ لازم الاجراست و از تاریخ مذكور مصوبات مربوط به برنامه اصلاح نظام تعرفه بازار بیمه كشور (مصوبات مورخ ۶/۳/۱۳۸۸، ۶/۸/۱۳۸۸، ۲۰/۸/۱۳۸۸، ۴/۹/۱۳۸۸، ۲۲/۲/۱۳۸۹، ۱/۱۰/۱۳۸۹ و ۱۱/۱۲/۱۳۸۹) و  آیین‌نامه شماره ۶۵ مصوب شورای عالی بیمه ملغی می‌شوند.

 

موازین فنی تعیین نرخهای بیمه

الف ) معیارهای عمومی تعیین نرخ حق‌بیمه انواع رشته‌های بیمه:

شركت‌های بیمه باید حق‌بیمه رشته‌هایی كه اجازه تعیین نرخ دارند را با رعایت و توجه به موارد زیر تعیین نمایند:

۱-     بیمه‌پذیر بودن ریسك‌.

۲-    شدت و تواتر ریسك.

۳-    توجه به تابع توزیع ریسك و میانگین و واریانس آن.

۴-    سوابق عملیات بیمه‌ای آن رشته.

۵-    اعمال تخفیف یا اضافه نرخ بر اساس سابقه بیمه‌گذار.

۶-    در بیمه‌های اشخاص: عوامل متعارف بازار بیمه از جمله جدول مرگ و میرو نرخ بهره فنی.

۷-    وضعیت ریسك از لحاظ رعایت استانداردهای پیشگیری و ایمنی.

۸-    رعایت حد توانگری شركت.

۹-    توجه به عوامل تشدید خطر.

۱۰- مدت بیمه.

۱۱- خطرات اضافی و استثنائات

۱۲- فرانشیز

۱۳- هزینه‌های اداری و عملیاتی.

۱۴- عدم تبعیض غیرموجه در تعیین نرخ.

۱۵- امكان‌ واگذاری اتكایی بویژه در رشته‌هایی مانند كشتی و هواپیما كه كلوزهای استاندارد دارند.

۱۶- مقررات بین المللی در رشته هایی كه جنبه بین‌المللی دارد و تابعی از كنوانسیون‌ها و موافقتنامه‌های بین المللی است.

۱۷- ارائه بیمه‌نامه در قالب بیمه‌های مشترك نباید اصول حاكم بر محاسبه حق‌بیمه را نقض نماید.

۱۸- توجه به اوضاع پیرامون بازار بیمه كشور.

ب) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته هواپیما:

بیمه هواپیما یكی از تخصصی‌ترین رشته‌های بیمه‌ای است كه به دلیل تنوع پوشش‌ها از جمله بدنه، مسئولیت در قبال مسافران، مسئولیت تولیدكنندگان و... پیچیدگی خاصی در نرخ‌گذاری دارد و یكی از رشته‌هایی است كه بدلیل جنبه بین‌المللی، تابع كنوانسیون‌ها و موافقتنامه‌های بین‌المللی است و از كلوزهای استاندارد مختلفی در هربخش از پوشش‌های آن استفاده می‌شود. شركت‌های بیمه موظفند در تعیین نرخ حق‌بیمه این رشته علاوه بر عوامل مندرج در بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     نوع هواپیما.

۲-    ارزش هواپیما.

۳-    سال ساخت هواپیما.

۴-    تجهیزات ایمنی هواپیما.

۵-    خطرات اضافی و استثنائات.

۶-    تعداد هواپیماهای بیمه شده در ناوگان (یك هواپیما یا تعدادی از یك ناوگان).

۷-    حوزة استفاده (منطقةجغرافیائی).

۸-    سابقة خسارتی در پنج سال گذشته.

۹-    سوابق پروازی، تجربه و سن خلبان.

۱۰- مدت پرواز سالانه.

۱۱- نوع كاربرد هواپیما (آموزشی، مسافری، باری و ...).

۱۲- مبنا و میزان مسئولیت (كنوانسیون ورشو،‌ موافقتنامه مونترال، ...).

۱۳- كلوزهای مورد استفاده.

۱۴- برنامه‌های تعمیراتی و رتبه موسساتی كه تعمیرات را انجام داده‌اند.

۱۵- علامت ثبتی و كشور سازندة هواپیما.

۱۶- مدیریت خطوط هوائی.

۱۷- وضعیت و نوع فرودگاه‌های مورد استفاده و تجهیزات ایمنی آنها.

پ) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته كشتی:

با توجه به تنوع كشتی‌ها از جمله باری و مسافری و محدودة تردد آنها، محاسبة نرخ در بیمة كشتی تابع عوامل مختلفی مانند ویژگی‌های فنی كشتی، نوع كاربری و مسئولیت‌های مختلف صاحبان و شركت‌های كشتیرانی در قبال عوامل انسانی و محیط زیست است. این رشته نیز مانند بیمه هواپیما تابع كنوانسیون‌های مختلف بین‌المللی و كلوزهای مختلفی است كه در این رشته مورد استفاده قرار می‌گیرد. شركت‌های بیمه موظفند در تعیین نرخ حق‌بیمه این رشته علاوه بر عوامل مندرج در بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     نوع شناور (باری، مسافری و كشتی‌های ویژه عملیات خاص).

۲-    موسسه طبقه‌بندی و تایید كننده سلامت شناور.

۳-    ایمنی و قابلیت دریانوردی.

۴-    سن شناور.

۵-    محدودة تردد.

۶-    سابقه خسارتی.

۷-    تعداد شناورهای بیمه شده (یك كشتی یا تعدادی از یك ناوگان).

۸-    سابقه فعالیت حرفه‌ای مالك شناور.

۹-    مشخصات شركت سازنده.

۱۰- كشور سازنده و پرچم.

۱۱- سوابق شغلی خدمه.

۱۲- ارزش شناور.

۱۳- فرانشیز.

۱۴- نوع نیروی محركه شناور و ماشین‌آلات.

۱۵- امكانات تعمیر شناور.

۱۶- كلوزهای مورد استفاده.

۱۷- محموله (مواد فاسد شدنی، مواد نفتی، مسافر و ...).

ت) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته مهندسی:

در بیمه‌های مهندسی به دلیل تعدد پوشش و تنوع پروژه‌ها، احصای عوامل موثر در ارزیابی ریسك و تعیین حق‌بیمه به صورت جامع دشوار است زیرا بسته به نوع پروژه ممكن است عوامل مورد نظر آنقدر متنوع و متكثر باشند كه نتوان همه آنها را فهرست نمود. بدلیل همین محدودیت، آنچه در این ضوابط اعلام شده است عوامل كلی و فراگیر بیمه‌های مهندسی است. بنابراین توجه به عوامل و پارامترهای ویژه هر نوع پروژه موضوع بیمه كه در این ضوابط ذكر نشده نیز مورد تاكید است و شركت‌های بیمه موظفند در تعیین نرخ حق‌بیمه این رشته علاوه بر توجه به عوامل مندرج در بند الف و خصوصیات پروژه به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

 

۱-     شناسائی ریسك‌های هر بخش از پروژه‌.

۲-    تعیین میزان تعهدات بیمه‌گر در هر بخش.

۳- تفكیك پروژه به بخش‌های مختلف از جمله سازه‌های موقتی، عملیات ساختمانی، ماشین‌آلات، دورة نگهداری، آزمایش و راه‌اندازی و ...

۴-    نحوه پرداخت حق بیمه.

۵-    سابقه فعالیت‌های پیمانكار.

۶-    امكانات ایمنی در بخش‌های مختلف پروژه‌ها.

۷-    مسئولیت در قبال اشخاص ثالث با در نظر گرفتن محیط پیرامون پروژه‌ها.

۸-    عوامل تشدید خطر در رابطه با وضعیت و محل اجرای پروژه‌ها و ماشین‌آلات.

۹-    استهلاك و عمر مفید ماشین‌آلات.

۱۰- برآورد زیان‌های ناشی از خطای انسانی، نقص فنی و مخاطرات بیرونی.

۱۱- خطرات اضافی و استثنائات.

۱۲- توجه به خسارت‌های غیرمستقیم مانند عدم‌النفع.

۱۳- تجربه خسارت‌های سال گذشته و ویژگی‌های هر ریسك.

۱۴- دوره انتظار در پوشش عدم‌النفع.

۱۵- دامنه خسارت‌های تحت پوشش بر اساس نوع پروژه‌ها.

۱۶- بررسی كامل خطرات طبیعی و محیطی و وضعیت زمین‌شناختی محل.

۱۷- مدت اجرای پروژه.

۱۸- ویژگی‌های طرح و نوع مصالح ساختمانی.

۱۹- درصد پیشرفت پروژه.

۲۰- شرایط و تمهیدات مربوط به اطمینان از سلامت اجرای پروژه.

۲۱- تجهیزات ایمنی و اطفای حریق و امكانات حفاظتی.

۲۲- تجربه پرسنل.

۲۳- سوابق اجرائی پیمانكار در انجام پروژه‌های مشابه.

۲۴-  شرایط مالی بیمه‌گذار و روش‌های تامین مالی پروژه.

۲۵- تعداد و نوع شیفت‌های كاری.

۲۶-  میزان و نوع مسئولیت‌های مجری.

۲۷- سازندگان و عرضه‌كنندگان تجهیزات و لوازم و مصالح.

۲۸- سوابق و خسارات قبلی پیمانكار.

۲۹- شرایط و كلوزهای پیوست بیمه‌نامه.

۳۰- نوع و سطح تكنولوژی انجام كار.

ث) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته باربری:

شركت‌های بیمه موظفند در تعیین نرخ این رشته علاوه بر عوامل مندرج در بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     نوع و دامنه پوشش براساس كلوزهای A و B و C و TOTAL LOSS و پوشش‌های فراتر از هر كلوز.

۲-    نوع و خصوصیات محموله (شكنندگی، فساد پذیری و ...).

۳-    طریق حمل (زمینی، هوائی و یا دریایی).

۴-    مسافت و مسیر حمل.

۵-    قلمرو جغرافیایی حمل.

۶-    امكانات ایمنی وسیلة حمل.

۷-    مقررات بین‌المللی حاكم بر حمل.

۸-    عوامل غیر قابل پیش‌بینی از جمله تغییر مسیر حمل.

۹-    خطرات اضافی و استثنائات.

۱۰- مبداء و مقصد حمل.

۱۱- خسارت‌های ناشی از جنگ، اغتشاش و یا تحریم.

۱۲- انتقال كالا از یك وسیله حمل به وسیله دیگر (Transshipment).

۱۳- دفعات حمل (Partshipment).

۱۴- دوره اعتبار بیمه نامه.

۱۵- نحوه پرداخت حق بیمه.

۱۶- درج شرط اخذ بارنامه حاوی ارزش‌دار در رابطه با بیمه‌نامه‌های داخلی.

۱۷- مشخصات وسیله حمل.

ج) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته آتش‌سوزی:

شركتهای بیمه موظفند در تعیین نرخ حق‌بیمه این رشته علاوه بر عوامل مندرج در بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     نوع قرارداد (عادی، تمام خطر، فرست لاس و ...)

۲-    گزارش كارشناس ریسك.

۳-    نوع و امكانات ایمنی مورد بیمه.

۴-    نوع كالاهای مورد بیمه.

۵-    دامنة پوشش.

۶-    درصد و میزان فرانشیز در خطرات اضافی.

۷-    خطرات اضافی و استثنائات.

۸-    سوابق خسارتی در زمینه مورد بیمه، نوع فعالیت و گذشته بیمه گذار.

۹-    طبقه‌بندی ریسك‌های پروژه.

۱۰- محاسبه MPL و EML.

۱۱- خطرهای تحت پوشش.

۱۲- مدت زمان اعتبار بیمه نامه.

۱۳- پوشش مسئولیت در قبال اشخاص ثالث.

۱۴- استهلاك سازه‌های مورد بیمه.

۱۵- منطقة خطر (میزان ریسك زلزله).

۱۶- پراكندگی ریسك.

چ) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ حق‌بیمه رشته بدنه اتومبیل:

شركت‌های بیمه موظفند در تعیین نرخ حق‌بیمه این رشته علاوه بر عوامل مندرج در بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     نوع خودرو (سواری، اتوكار، باركش، موتورسیكلت یا سایر وسایل نقلیه).

۲-    ظرفیت خودرو بر اساس وزن و یا تعداد سرنشین.

۳-    حجم موتور.

۴-    تعداد سیلندر.

۵-    نوع پلاك (سازمانی، شخصی، عمومی و ...)

۶-    سال ساخت.

۷-    امكانات ایمنی خودرو (ترمزABS و ...).

۸-     محدودة مجاز تردد (درون شهری – برون‌شهری).

۹-    سوابق خسارتی بیمه گذار.

۱۰- وزن وسیله نقلیه.

۱۱- نوع كاربری (امدادی، خدماتی، راهسازی، كشاورزی و...).

۱۲- خطرات اضافی و استثنائات.

۱۳- میزان استهلاك.

۱۴- دامنه پوشش‌های ارائه شده.

۱۵- مشخصات بیمه گذار از جمله سن، تحصیلات، جنسیت، شغل و...

۱۶- تعداد رانندگان خودرو و میزان استفاده آنها.

۱۷- نحوه نگهداری از خودرو (داشتن پاركینگ و...).                                                                                   

ح) معیارهای اختصاصی تعیین نرخ در بیمه حوادث

شركتهای بیمه موظفند در تعیین نرخ این رشته علاوه بر ضوابط بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند.

مشخصات بیمه گزار یا بیمه شده از جمله جنسیت، شغل، سن، میزان تحصیلات، وضعیت تاهل و...

۱-     وضعیت سلامتی بیمه شده.

۲-    نوع بیمه حادثه (گروهی، خانواده و انفرادی)

۳-    تعیین حد تعهد بیمه گر برای خطرات فوت، نقص عضو، از كارافتادگی وهزینه های پزشكی

۴-    تعیین خطرات اصلی تحت پوشش

۵-    تعیین مرجع حل اختلاف.

۶-    طبقه ریسك شغل و یا فعالیت بیمه شده و یا بیمه گزار

۷-    تعیین میزان تعهد بیمه‌گر در هر حادثه و در مدت اعتبار بیمه‌نامه.

۸-    میزان غرامت روزانه عمومی و غرامت بستری شدن در بیمارستان.

۹-    دورة اعتبار بیمه‌نامه.

۱۰- حوزة جغرافیایی فعالیت بیمه‌شده.

۱۱- نوع حادثه(حوادث ناشی از كار یا سایر حوادث)

۱۲- تعریف دقیق و جامع حادثه

۱۳- طبقه بندی عوامل خارجی مسبب حادثه

۱۴- مشخص كردن مصادیق دفاع مشروع و نجات اشخاص و اموال در معرض خطر در بیمه‌نامه.

۱۵- منطقه فعالیت و مكان ارائه پوشش

۱۶- سوابق خسارتی بیمه‌گذار و یا بیمه شده

خ) – معیارهای اختصاصی تعیین نرخ در بیمه مسئولیت حرفه‌ای پزشكان

شركتهای بیمه موظفند در تعیین نرخ این رشته علاوه بر ضوابط بند الف، به عوامل زیر نیز توجه نمایند:

۱-     مشخصات بیمه گزار یا بیمه شده ازجمله جنسیت، شغل، سن، میزان تحصیلات، وضعیت تاهل و...

۲-    طبقه بندی گروه‌های پزشكی و پیرا پزشكی براساس تخصص و ماهیت فعالیت.

۳-    مبنای احراز مسئولیت بیمه‌گذار.

۴-    تعیین دقیق حد تعهد بیمه‌گر( براساس دیه یا توافق بیمه‌گر و بیمه‌گذار).

۵-    تعیین مرجع حل اختلاف.

۶-    سوابق خسارتی بیمه‌گذار و یا بیمه شده

۷-    حوزة جغرافیایی فعالیت بیمه‌گذار و یا بیمه شده

۸-    نوع بیمه نامه (گروهی یا انفرادی).

۹-    هزینه‌های دفاع و دادرسی.

۱۰- خسارت‌های تبعی(غیر مستقیم).

۱۱- خطرات اصلی تحت پوشش

۱۲- سابقه فعالیت بیمه‌گذار در رشته تخصصی.

۱۳- تعیین حداكثر تعهد بیمه‌گر در هر حادثه و در طول مدت بیمه‌نامه.

۱۴- تعیین مرجع ذیصلاح تشخیص وتایید میزان صدمات وارده به اشخاص ثالث

۱۵- هزینه‌های پزشكی

۱۶- دورة اعتبار بیمه‌نامه

۱۷- تعداد تقریبی اعمال جراحی طی مدت اعتبار بیمه نامه.

نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدید ها
آخرین اخبار